امان از دستهایی ک کوتاهند
که نمیرسند
در پی خودت
بی خودت
میدوی
میروی
میگردی
میگریی
و باز زندگی
زندگی بی خودت
امان از دستهایی که کوتاهند
که حتی به خودت هم نمیرسند

از دیروز مامان نبود ک زنگ بزند

از دیروز انگار هیچکس نبود

بغض چنگ انداخته بود و خستگی و خواب و بیداری

به طرز ب درک طورانه ای مهم نبود ک مادران حذف شود

قلب و کلیه کم شود

ب درک واژه ای بود بالا بلند

ک سایه انداخته بود روی این روزهام